Sizlerden gelen istek üzerine "Ramazan Hatıraları" yazımız başlıyor.

"Ramazan Hatıraları" yazımız sizin sayenizde oluşacak. ::Burayı:: tıklayarak Ramazan Hatıranızı göndereceksiniz. Ben de bu yazıya hatıranızı ekleyeceğim.

Bu yazı sizin yazınız olacak. Hatıranız eski Ramazan'lara ait olabileceği gibi bu Ramazan yaşadıklarınız da olabilir.

1. HATIRLADIĞIM EN ESKİ RAMAZAN HATIRASI
İlk oruç tuttuğum yıldı. Çok küçüktüm. Ne kadar küçük olduğumu yazının sonunda anlayacaksınız. Oruç tutsam da tutmasam da sahur güzelliğini yaşamak için kaldırıyordu annem. O yıl 6 oruç tutmuştum.
Yine bir sahur sofrasında annem kaç yaşında olduğumu sordu. Her küçük çocuk yaşını parmaklarıyla mı gösterir bilmem parmaklarımla 4gösterdim.
Annem de "artık böyle" diyerek 5 gösterdi.
O gün doğum günümdü ve 4 yaşımı bitirmiş 5.yaşımdan gün almıştım. Yani tarih 28.03.1989 du.
Yazan: Ragıp Şahin

1. DOMATES ÇORBASI

Henüz 14 yaşındayım.Yemek yapmaya çok meraklıydım.Taki bu Ramazan ayının ilk günü anneme iftar menüsünün çorbasını yapmak istediğimi söyledim.Annem çok da istekli olmayarak tamam yap dedi.Annemin yemekleri çok güzeldir.Ona rakip olmak istiyordum.Bende anneme tarifi senden almayacağım dedim.Bilgisayarı açtım domates çorbası tarifini aldım.İftara bir saat vardı yapmaya başladım.Tariflere bire bir uydum.Fakat salça gibi olmuştu.Görüntüsü ve kokusu çok kötüydü.Ve o kadar çok yapmışımki; yaptığım çorbayla ordu bile doyardı.Fakat ben de dahil kimse kaşığını çorbaya batırmadı.Çok üzülerekten çöpe gitti koca tencere.Bir daha tövbe ettim mutfağa girmeyeceğim.

SİZ DE RAMAZAN HATIRALARINIZI BİZİMLE PAYLAŞIN.
HATIRANIZIN BAŞLIĞINI VE İSMİNİZİ YAZMAYI UNUTMAYIN!

TÜM ARKADAŞLARINIZA HABER VERİN. HATIRALARINI BİZLERLE PAYLAŞSINLAR...

Üsküdar’da Bir Attar Dükkânı’nda ölüm hep “Hakk’a ulaşmak” olarak işlenmiştir. Ölümü yeni ve daha güzel bir hayatın başlangıcı olarak algılayan bu insanların ölümü de bu düşünceleriyle paralel olarak işlenmiştir.

HAFTAYA "KAYIP İSTANBUL"DA ÖLÜM

İbrahim Efendi Konağı, Türk kültürünün, yaşam tarzının ve düşünce biçiminin farklı olaylar ve konularla ele alınıp işlendiği bir kitap. “Ne bir hikâye, ne masal ne de roman olan bu kitap”, “zamanı, mekânı, vak’aları, şahısları, isimleri, hatta vak’aların seyri, sırası ve detaylarının yüzde doksanı ile otantik ve yaşanmış bir devrin, gerçek ve yaşanmış bir hayat tablosudur.” Bir hayat tablosu olarak bahsedilen bu kitapta birçok bireyin hayatı ele alınırken muhakkak hayat kadar yakın olduğumuz ölüm de işlenmiştir. Bazen bireylerin ölüm düşüncesi bazen bir ölüm vak’ası, bazen ölen kişi, bazen de geride kalanlar ele alınmış.

       Ölüm, her bireyin dünya hayatının sonu olmasına rağmen her birey ölümü farklı algılamıştır. Kitapta bu algılayış farklılıkları, bireylerin kişisel özellikleri göz önünde bulundurularak işlenmiştir. İbrahim Efendi Konağında “ölüm” vak’a olarak işlenmesinin yanı sıra özellikle Nazlı Hanım’ın ve Şevkiye Hanım’ın düşünce dünyasında yer bulmuştur. İbrahim Efendi’nin kardeşi Hilmi Bey’in eşi Halet Hanımdır. Nazlı Hanım da Halet Hanım’ın kardeşi Cemal Bey’in eşidir. Evranos ailesinin evladı olan Nazlı Hanım genç, güzel, asil ve terbiyeli bir bayandır. Bütün bu özellikleriyle beraber, onda “mücerret bir ruh” vardır. O “ezelden ebede yanmak için yaratılmış gönlünü, kendi gibi bir beşere tahsis edemiyordu.” Nazlı Hanım fikir dünyası geniş bir insandı. Her zaman varoluş’u, yaradılışı, yaradanı düşünüyor ve hayatın anlamını arıyordu. Ona göre insanoğlu dünyaya gelmek var olan bir mahlûk olamazdı. Yoktan var olmuş değildi. Mutlaka vardan var olunurdu. Peki, bu var ne idi. Nazlı Hanım hep bunu düşünüyordu. Var olmak ona göre, insanoğluna verilmiş en güzel hediyeydi. Onun için de var olduğu müddetçe niçin var olduğunu bilmeli, onu var edeni mutlaka bulmalı ve onun yolunda ölmeliydi. İnsan muhakkak ölecekti ama ölüm de Nazlı Hanım’a göre bir çeşit hayattı fakat sırlı bir hayattı. Böyle bir düşünce dünyasına sahip Nazlı Hanım, dünya nimetlerinin içinde “aşkına âşık, aşkına talip, şeyda, garip ve kimsesizdi.”

       Lügatinde yetmek ve yetinmek olmayan Nazlı Hanım, aç ve susamıştı her daim arayıcıydı. Ama aradığı neydi. Onun bulmak istediği hang dünynın hangi âlemlerin mahlûku idi?

       Samiha Ayverdi, Nazlı Hanım’ın ölümünü, onun yaşamı boyunca aradığı hakikatleri, Nazlı Hanım’ın kişiliğine düşünce dünyasına ve ruhuna uygun bir şekilde anlatmıştır. Sanki Nazlı Hanım ölmemiş, hayatı son bulmamış ve yeni doğmuş, yeni bir hayata, her zaman özlediği hayata kavuşmuş gibi ifade etmiştir ölümü ve ölümsüzlüğü Nazlı Hanım ile aktarmıştır:

       ‘‘Amma vaktaki vade gelmiş, tıpkı karlardan, yağmurlardan, fırtınalardan sonra basan sıcaklarla açılan bir gonca gibi, kendini kendi renginden, kokusundan manasından haberdar edecek güneş doğmuş ve Nazlı Hanım da, uzaklarda, meçhullerde aradığını yanında, yakınında bukuvermişti. Belki de bu: ‘Ben sana şah damarından daha da yakınım.’ Sırrının şu dünya planında bir aşikare çıkışı idi.Zaten  o ‘aranan’ı, bu dünyada bulamayanın başka almlerde bulmasına imkan var mıydı?İşte müşahhas bir varlıktan kendini gösterir olan bu varlık ona: ‘Aşkına bile aşık olmayı terket..terki de terketmezsen,sana senden yakın olanı gizleyen perde gözünden kalmaz.. Hiçbir şey isteme..hiçbiir istek için yaşama..bırak seni yardan istesin..onun istediğinde yok ol,eri ve ölmden evvvel öl ki,ölümsüz hayata kavuşasın!’ dedi.Nazlı Hanım ta ezel gününden aşina olduğu bu sesei duyar duymaz tanıdıve ona öyle bir boyun kesti ki sanki ebedi hakikatle kendi arasına giren perde düşmüş ve altından da muhteşem feragatlerin,insan üstü fedakarlıkların,erişilmez faziletlern yalımı dünyaları tutan bir aşkın abideleşmiş sureti ortaya çıkmıştı.’’

           Kitapta ölümün farklı bir algılanış biçimi Şevkiye Hanım’ın düşüncelerinde ortaya çıkmıştır. Şevkiye Hanım her zaman ölüm fikrinden kaçmıştır. Ölüm onun düşüncesinde bir korku olarak yer etmiştir. İbrahim Efendi’nin kızı Şevkiye Hanım, İbrahim Efendi konağının sözü en çok geçen hanımı olarak her aman hayatın gerçeklerinden uzak kalmıştır.Ölümde onun uzak kalmak istediğ bir gerçektir.Ölüm düşüncesinden kaçtığı gibi ölüm vak’alarından da  hep uzak durmuştur.öyle ki birlikte yaşadığı Neveser Kalfa’nın ölümünde  bile ölümle arasındaki bu mesafeyi korumuştur.Neveser Kalfa’nın öldüğünü duyunca ‘‘Hastalıktan ve ölümden son derece korkan Şevkiye Hanımefendi,gidip ölüyü görmeye teşebbüs dahi etmedi oturduğu yerde büzülüp kalakaldı.’’Neveser Kalfa uyrken ebdi bir ykuya geçmişti.fakat onun  ebdi uykuya geçişi geç farkedilmişti.Farkedilene kadar cesed soğumuş nasıl yattıysa öyle kalmıştı.Şevkiye Hanım’ların yanına sığındığı avukat , gasil işlemlerinin evde  olmasını istemediği için belediye memurları cesedi almata geldiler.Ama Neveser  Kalfa’nın dertop olan cesedini tabuta yerleştiremediler.Bu tablo karşısında  Mail Kalfa’nın  ağlayarak ‘‘Şimdi kalfam böyle iki kat mı mezara konacak?’’diye sorması üzerine ‘‘ölümle yüzgöz olmuş’’ memurlar ‘‘sıcak suyu görünce gevşer.’’ diye cevap verdi.Başsağlığı bile dilemeden giden bu adamların ölüm karşısında  bu kadar kayıtsız olması kitapta insanların ‘‘ölümü kabullenişi’’olarak karşımıza çıkıyor.Ölümü bir türlü kabullenemeyen Şevkiye Hanım’ın ölümünü, Samiha AYVERDİ;bu kabullenemeyiş ve korku ile birlikte anlatmıştır:

         ‘‘Amma gün oldu, durmadan acıkan gözü doymaz toprağın canı, bir iri lokma istedi. İşte o zaman: ‘Haydi, dedi haydi... Yaşadığın yeter artık. Emanetimi geri ver, gel buraya.’Çoktanddır etrafındaki seslerlealakasını kesmiş olan Şevkiyi Hanımefendi bu daveti duydu. Ve en hoşu da, ömrü boyunca düşünmekten bile ürktüğü bu sesten hiç korkmadı. Sanki bu ses dünya içindeki dünyadan, Mebru’ların, Zaim’lerin, Fuat’ların cehennnem haline getirdikleri dünyasından çekip, Hak ve hakikat yoluna açılan kapıdan geliyordu.

          Geç de öğrenmiş olsa, artık biliyordu ki bu kapıdan her ne gelirse hikmetti, rahmetti, selametti. Böylece de Şevkiye Hanımefendi, dört yıldır yattığı yatağın etrafında toplanan bir kalabalığın gözyaşları arasında, ağrısız acısız, hatta memnun ve mes’ut, bu dünyadan ayrılıp çağrıldığı âleme göçüp gitti.’’

          İbrahim Efendi Konağı’nın asıl kişisi İbrahim Efendi’yse hastalığını atlatarak iyileştiği sırada ani bir kalp kriziyle öldü. Geride ölümüne üzülenin olduğu kadar sevinenin de kaldığını söyleyen yazar; İbrahim Efendi’nin kardeşi Hilmi beyin ölümünü anlatırken iki kardeş arasındaki fıtrat farkını da ortaya koyuyor. Hilmi Bey ‘‘arkasında dirayetli bir zevce, iki hayırlı evlat, biri oğlunu ikisi kızının olmak üzere üç torun bırakarak elini ayağını hayattan silkip gitmişti.’’ Hilmi Bey’in ölümüyle, Ayverdi ölümle ilgili düşüncelerini şöyle aktarıyor:

          ‘‘Her giden sanki hiç doğmamış, hiç yaşamamış, tatlılarla acılarla geçen bir ömrü hiç olmamış gibi, dünyadan kazanmış olduğu bütün varlığını, biyolojik ve morfolojik vahdetini, kıvam ve ahengini, mutlak bir tslimiyetle gene dünyaya iade ediyordu. Bu gidenler bir zaman da sevdiklerinin, alakalılırının hafızalarına malolarak, hatıralar vücutsuz vücutlarıyle yaşadıktan sonra, kendileri gibi fani olan bu insanlarla beraber, nihayet unutulup gdiyorlardı.’’ Acaba unutulmak yok olmak ve hiçleşmek miydi? ‘‘ Acaba hiçlik ve tükeniş denen haletler de nihayet mahdut insan şuurunun kabul ettiği ölçülerden endazelerden başka bir şey miydi? İnsanoğlu, varlıkla yokluğun, hakikatle mecazın bir müddet buluşup selamlaştığı ve bilişiklik kurarak, kazançlı veya zararlı alışverişler bu mahaldi. Bu alış verişin tamam olduğu gün de, ahenk ve tertip bozuluyor, inhilal yoluyla her maddeyi yerli yerinde dağıtacak olan ölüm gelmiş oluyordu. Şu halde ölüm, biyolojik bir hadise idi. Ve yapıcı bir mana taşıyor demekti.’’

haftaya: “ÜSKÜDAR’DA BİR ATTAR DÜKKÂNI’NDA ÖLÜM”

Geçen haftanın yazısı için ::tıklayınız::

NAZLI ŞAHİN MARMARA ÜNİVERSİTESİ EDEBİYAT ÖĞRETMENLİĞİ BÖLÜMÜ ÖĞRENCİSİ VE BENİM KARDEŞİMDİR. BİR KAÇ KİTAP İNCELEMESİ YAPTI. KİTAPLARI SADECE ÖLÜM KONUSUNDA İNCELEYEN KARDEŞİMİN "ÖLÜM YAZI DİZİSİ"Nİ SİZLERLE PAYLAŞACAĞIM.

HER PAZARTESİ BİR YAZISI EKLENECEKTİR.

İŞTE İLK YAZI:

ÖLÜM

Hayat hepimiz için bir haykırışla, bir çığlıkla başladı. İlk nefesimizi ağlayarak çektik içimize. Her insan böyle bir başlangıçla hayat buldu.“İki kapılı hanın ilk kapısı” böylelikle açıldı herkese. İnsan “uzun ince bir yolda yürümeye” başladı ve hanın diğer kapısının kendisi için açılacağı ana kadar yürüdü. İşte ölüm kapısı açılana kadar, ölüm, insanoğluna gelene kadar, ne anlamlar ifade etti onu yaşamayanlar için. Her dilde farklı bir karşılığı olmuş insanoğluna hayat kadar yakın bu kavramın. Her millet düşünce dünyasında farklı bir yer ayırmış ölüme. Milletimizse ölüm, mevt, memat ve vefat diyor. Türk toplumunda ölüm, daima yaşamın içinde olmuştur. Hiçbir zaman hayattan uzak değildir. Muhakkak, hüzünlü, acılı ama yine de ürkütücü ve korkunç değildir. Ölümün simgesi olan mezarlıklar da yaşamın merkezindedir. Mezar taşları bir sanat eseri, ölenin yaşamının aynası gibidir. Ölüm için Hakk’a kavuşmak, Hakk’a yürümek, ebediyete intikal etmek denmiş. Bir hayatın tükenmesinden çok, yeni bir hayatın başlangıcı olarak görülmüş. Necip Fazıl;

“Ölüm güzel şey

Budur perde ardından haber

Hiç güzel olmasaydı

Ölür müydü peygamber”   diyerek milletimizin ölüm fikrini özetliyor.  

HAFTAYA “İBRAHİM EFENDİ KONAĞI”NDA ÖLÜM

Ateşten sîneleriz alev dokunmaz bize;‎
Kor kesilip gitmiştir gelenler semtimize...‎

Sararmıştı benizler yüzümüzü görmeden,‎
Dize gelmişti düşman murâdına ermeden.‎

Rûhlarına azâbız, onlar bilirler bizi,‎
Şimşeklerle yarıştık, tanırlar hepimizi.‎

Azgınların başında sindirici cezâyız;‎
Dostlara dost isek de, düşmanlara ezâyız!‎

Kulaklarda çağıltı mâzi gibi ırmaktan,‎
Dize geldi bayraklar ay-yıldızlı bayraktan.‎

Hasımlara tûfandık, nûr ettik çevremizi,‎
Hele bir sorunuz o şanlı mâzîye bizi...‎

Şimdi dinmiş olsa da rûhlarda heyecanlar,‎
Mutlaka tutuşacak, o eskiki akkorlar...

ALINTI